Now I'm the Ultimate Internet Hooligan

Ploi, ploi, ploi...!

De Denkende Dieren

Valse Verlichting
Venijnige Verleiders

Ook Aan Het Onuitspreekbare
Hangt een prijskaartje

The Bitch

Bring me the "T", bitch!

Het Leven van een Zeikerd

Er zijn van die mense, die denke niet voor ze wat zegge
Je heb van die lui, die gooie d'r maar wat naar met de pet
Sommige van ons, die vinne 't allemaal wel best

Nooit is't goed
Altijd wat te zeure

In het leven van een zeikerd
Zal nooit wat gebeure

One of these days i'm gonna straf you af

"Het relaas van de big en de aap"

Binnenkort op Semier's Sotte Sondagen!

Mosselen in Schelpjes

Ik ben eruit gewaaierd, weg uit het alles van het niets. "Ben mosselen eten" zegt ze. Tegen de achtergrond van haar afwezigheid tekent zich een restvorm af: Internet vol gratis porno. Prachtige dames in de uitverkoop. 100 % korting. Pas wel op voor een doa.
Bier, het sociale antiklontermiddel: nog zo'n goede remedie tegen verlatingsangst. Ik ben er weer ingetuind. Ze pakken Semier voortdurend alles af. Hakken. Knippen. Zagen. Maar niet mijn alcohol. Vrouw Deliria.
Do the Bartelaar: tattoëer een E van 'egocentrisch' op het voorhoofd van je onzichtbare geliefden. Alles valt uiteindelijk op zijn plek. De as van mijn hash. En zo nog een handvol van vrij weinig. Geen geluid vandaag. Geen kik. Geen kraai. Geen kier. Tot hier.

Sleeptouw

Jee-Sus, M.I. God...! Trommelvliesbezitters mijn beschamende nederigheid is de uwe. Af laten weten, in de steek laten, aandachtstekort bieden.. het zijn niet mijn favoriete bezigheden. Ze sluipen erin. Electronische ziekten. Virussen. Een gifgroene adder achter het dunne laagje bewustzijn. Voor ik het weet ben ik weg. In Niemandsland. Weg. Opgesodemieterd.

Mieters. Het is weer feest. Komaan kompanen!

Jawel Jawel Jawel

Dames, heren en knotsbezitters...

Er mag weer gedansd worden!

S.B.

Multiple Voice

In het holst van de nacht, wanneer Semier wakker ligt trekken vele geestelijke gestaltes aan hem voorbij. Gestaltes uit de jeugd. Gestaltes uit de liefde. Gestaltes van vreemde reizen. In het donker nemen ze dansende vormen aan, verloren in de tijd. Democratie is uit den boze in deze linguistische kakofonie. Geen winnaars, geen verliezers. Slechts stemmen. Slechts stampende, uiteenvallende stemmen. Gestaltes van een martelende geest. De geest van Semier Bartelaar is het vertrek van een goed begin van de menopauze van mijn creatieve vruchtbaarheid. I said it once and I say it again: We Love EVERYBODY!

Copy Crowley

Sumpfschnepfe

100 gulden zou ik geven voor een reis naar het verleden. Gebukt door het drassige gras zou ik op de loer liggen. Vliegensvlug de details bewaken: hier wordt iets voorspeld. Op het moment suprême zou ik opspringen, met mijn armen beginnen te fladderen en naar de lucht staren in afwachting van het opstijgen. Het zou niet lukken, opstijgen. Maar met de hemel als referentie lijkt alles mogelijk in mijn fantasie. Zolang ik maar niet naar de grond kijk en het dragende gevoel in mijn voeten negeer. Ik zou zweven en me de landschappen voorstellen die ik zocht: een kleine stad in het hoge noorden van Holland. Een zwarte bladzijde in het boek van mijn verbeelding. Mijn nauwe cloaca zou ik opensperren en alles onderschijten met witte vogelkak. Met mijn lange spitse snavel pik ik de ogen uit van mijn vijanden en voer ze aan de mensen die ik ooit voor vrienden hield. En ik zou weer opstijgen. Terugkeren naar mijn voeten op de grond tussen het drassige gras. Ik zou zien dat ik ben weggezakt. Tot mijn hoofd ben ik opgeslokt door het weeïge stelsel onder mij. Tevergeefs probeer ik me los te fladderen. Niets lukt. Dat is niets nieuws. Zeker niet bij een reis naar het verleden.

Zeewier Martelaar

De titel van dit stuk is bedoeld als subtiele potsierlijke verwijzing naar de naam van de auteur van dit weblog. Verwacht verder geen imposante grappen. Daar is het al véél te laat voor. Geen verhalen over seks met zeewier. Geen Semier die plotsklaps de natuur haat en daarom de onderwaterflora met zijn gouden gebit aan stukken scheurt. Niets van dat alles.

Namens de auteur,
De auteur

Besmetvrees

De a- is van aanstekelijk, en we zijn nog meer net begonnen
De b- is van beter, want dat wordt het voorlopig toch niet
De c- is van concordantie, dat zoek je zelf maar lekker op!
De d- is van dubbelganger, het broertje van dwarsligger
De e- is van engelenhaar, dat glinsterend kriebelt in mijn kruis
De f- is van fuchsia, van mijn vriendje de natuur
De g- is van geil, geil, geil, neuken, pijpen, beffen!
De h- is van hoera, want het is iedere dag feest
De i- is van ik, want dat is het enige dat telt
De j- is van ja, zoals bijvoorbeeld in de zin: "ja, hallo! Dat slaat nergens meer op!"
De k- is van kastanjebruin, de kleur van mijn ontlasting in de zomer
De l- is van link, want met mij moet je niet fuch-fuch-fuchsia!
De m- is van meisjes
De n- is van nucleoplasma, ach ja.. het wonder des levens
De o- is van over, want we zijn over de helft
De p- is van puntgaaf, zo goed als nieuw
De q- is van quarantaine, als u hem vat
De r- is van Rolf, omdat ik niemand ken die zo heet
De s- is van stupide, stomzinnige woordkunstenarij
De t- is van tuberkelbacterie, pas asjeblieft op!
De u- is van utoyeren, Semier is altijd beleefd
De v- is van verzadiging, en dan niet in seksuele zin..
De w- is van wasverzachter (= verharder)
De x- is van xantippe, zie daarvoor ook m-
De y- is van Yesterday, all my troubles seemed so far away..
De z- is van zo, nu eerst even niks

Vies, Vuil & Vulgair

In de wolkjes ben ik! Vlindertjes in mijn buik! Mag dit? Mag dit mij zomaar overkomen?
Vandaag heb ik een nieuw vriendje ontdekt. Het is geen fantasievriendje (zoals al mijn vorige zes en een halve vrienden (één fantasievriend zat slechts in mijn linkerhersenhelft) maar een echte! Woei, joepie en joechei! Ik kan wel een fictief gat in de lucht springen. Ik hoor mijn teder publiek denken, kraken en wiebelen in hun lege schedels: "Wie? Wie? Wie?"

Eerst geef ik een paar hints. Mijn nieuwe vriendje is vaak groen. Mijn nieuwe vriendje staat altijd voor mij klaar. Mijn nieuwe vriendje hoeft niks te zeggen om begrepen te worden. Mijn nieuwe vriendje is overal. Mijn nieuwe vriendje is al hééél oud. Zal ik 't zeggen? Ja? Zal ik 't zeggen?
De natuur! De natuur is mijn nieuwe vriendje: wiew, wiew, wiew! Het is het allerbeste vriendje dat ik ooit heb gehad. Het is het allerliefste vriendje dat ik ooit heb gehad. En ook nog het meest echte vriendje dat ik ooit heb gehad.

Ik weet wel weer wat alle mensen nu gaan denken: "Semier is een beetje gek geworden" Nou, dat is helemaal niet zo! De rest van de wereld is gek dat ze de natuur niet te vriend houden. Dat is pas gek en gemeen! Met de natuur als vriendje hoef ik me namelijk nóóóit te vervelen. Ik kan lekker mezelf zijn. We hoeven geen moeilijke afspraken te maken of op elkaar te wachten. Ik kan doen en laten wat ik wil. Andere mensen snappen gewoon niet zo goed dat álles eigenlijk je vriend is. Dat eigenlijk alle leuke dingen in de wereld bestaan om je vriend te zijn.

Neem een handvol zand. Dat zijn duizenden korrels zand die allemaal stuk voor stuk speciaal voor jou een vriend willen zijn. Je hoeft alleen maar te vragen: "Hallo zandkorrels, willen jullie mijn vriendje zijn?" En je mag met ze doen wat je wilt. Je hoeft niet bang te zijn dat ze je kwaad doen zoals andere vrienden. Ze lenen geen cd's om ze vervolgens niet terug te geven, ze maken je fiets niet stuk, ze komen geen eten bij je pikken, ze zuipen je koelkast niet leeg, ze zitten niet aan je vriendin (hoewel zelfs sommige zandkorreltjes af en toe stout zijn en op haar been kruipen zodat ze stiekem een beetje kriebel in het kruis krijgt..), ze eisen je niet op als je daar geen zin in hebt, je kunt ze al je geheimen vertellen zonder dat ze het door vertellen, ze praten geen gemene dingen achter je rug om, ze zetten je niet aan tot drugsgebruik, ze liegen nooit, ze pakken niet gelijk een hele hand nadat je een vinger in hun bips hebt gestoken - dat doen ze allemaal níet. Dat is toch het fijnste wat je je kunt denken?

Met een boom is het precies hetzelfde. Een slokje water werkt ook. Bosjes, struikjes, takjes, wind, wolken, zonlicht, regen, modder - allemaal lief en leuk. En niet vervelend. Daar hou ik van: lief, leuk en niet vervelend. Hoe zou de wereld eruit zien als we allemaal de natuur als vriendje hadden? Ik denk dat de wereld er dan heel leuk uit zou zien. Geen ongelukkige mensen meer. Geen armoede, geen geweld en geen enge of erge dingen. Die zijn dan allemaal weg! Wow!!

Als er meer mensen zijn die binnenkort ook ontdekken dat de natuur hun allerbeste en allerliefste vriendje is geworden dan hoor ik dat heel graag! Misschien kunnen we samen dan eens afspreken om met de natuur te spelen. Ik vind het zo'n leuk vriendje - die wil ik best met andere mensen delen...

Alles liefde
Van Semier

Maar wat?!

Met grote opblaasletters gevuld met helium spel ik vandaag vieze woorden boven mijn huis. Ik wissel ze af: ieder uur een ander vies woord. De opbrengst tot nu toe:

"Bruin Poepgat"
Twee oude dametjes zagen het vol afschuw aan, nadat de één het ontdekt had. Ze hoefde haar bril er niet eens voor op te zetten. Een teken van succes - mijn succes!: de letters zijn groot genoeg. Heeft de vergrijsde massa ook weer wat bruins om over te praten tijdens de thee. Geeft misschien wat kleur aan hun leven.

"Kindersappen"
Zeg Semier Bartelaar en je zegt 'dubbele lagen'. Hahaha! De gemene woordkunstenaar zelve. Typische reacties bleven gelukkig achterwege. Er werd nog wel aan de deur gebeld door een groepje meisjes (volgens mij nog steeds K3-fans). In mijn half open kamerbadjas sprak ik ze met een hoog stemmetje toe:
"Jaaaa?"
"Appelsap!!" schreeuwden ze in koor.
"Appelsap..." herhaalde ik traag en met hetzelfde hoge stemmetje. Ik likte met mijn bruine tong langs mijn lippen en snor. Ze renden snel gillend weg.

"Trekzak Te Bespelen Vier Euro"
Twee gegadigden stonden binnen 20 minuten nadat ik deze had opgehangen voor mijn deur. De eerste al na vijf minuten, het bleek mijn overbuurman Gijsbrecht.
"Zeg, je wordt al creatiever hè? Wat verwacht je hiermee te bereiken?"
" 'Mieke is een Lammetje' bij voorkeur" hij keek me even stoïcijns aan.
"Het is 'Mieke HEEFT een Lammetje', viespeuk.." en hij liep weer naar zijn postzegelverzameling - met zijn likfobie.
Na 18 minuten kwam een vrouw op middelbare leeftijd die er schijnbaar normaal uit zag. Maar wat al niet schijnt, niet? Het bleek een achterlijke, een halfbakken mongool. Ze stond kwijlend met een briefje van 5 euro voor mijn neus te wapperen.
"Heb je het gepast?" vroeg ik opzettelijk nors.
"Nee, maar.. maar.. ik.. ik heb thuis trekzak. Mijn mama, mij trekzak geven en ik spelen. Ik spelen leuke leuke... leuke liedjes"
"Allemaal wel leuk en aardig, maar heb je het ook gepast? Ik heb geen losse euro's in huis en voor meer dan vier euro doe ik het niet. Dat is de moeite niet waard.." ze moest even huilen omdat ik zo boos deed. Maar die mongolen huilen toch om de haverklap dus wat stelt dat nu nog voor? Ik haalde de opblaasletters naar beneden.
"Het aanbod is voorbij, nu opsodemieteren!"

Ik weet niet hoe lang ze is blijven staan. Ik zit binnen nieuwe viezigheid te bedenken. Maar wat?!

Bartelaar

dinsdag 15 januari 2008

Stemvorkheftruuk!

Er liepen eens twee stemvorken over straat. Een doodgewone straat. Bijvoorbeeld een straat waar jij ook wel eens langs loopt. Als je buiten speelt bijvoorbeeld. Of als je met één van je vriendjes of je moeder ergens naar toe gaat. Zó'n straat moet je je er bij bedenken.
Dus. Die twee stemvorken die liepen daar over die straat. Die straat die je net bedacht hebt.
O.k. Terwijl ze daar liepen, die stemvorken (de ene stemvork heet A (van de toon A) en de andere heet D (van de toon D)), zagen ze plotseling een dikke meneer op een heel klein autootje rijden.
Het autootje zag er heel raar uit. Maar dát het een autootje was dát was zeker. En dat het een dikke meneer was, die op dat rare autootje reed, dát was ook zeker. Bijna stemvorkjes knikten elkaar instemmend aan.
"Wat zou die dikke meneer daar op dat rare autootje toch doen?" vroeg stemvork A aan stemvork D. "Nou," antwoordde stemvork D "ik heb eigenlijk geen idee. We kunnen het hem wel gaan vragen!" Stemvork A barstte uit in een onophoudelijk giebelen. Guttegut, hij kwam zelfs bijna niet meer bij. Stemvork D keek een beetje geërgerd naar stemvork A. Waarom zat ie nu zo raar te giebelen? Hij zei toch niets geks? Was er iets wat hij nog niet wist?
"Waarom moet je zo gek giebelen?" hield stemvork D stemvork A uitdagend voor "Ik stelde alleen maar voor om die gekke meneer te vragen wat ie op dat rare autootje deed!" Stemvork A brúlde het plotsklaps uit van het giebelen, zodat het meer op schaterlachen leek. Stemvork D kreeg er een kleur van. "Wat is er nu toch?" zei stemvork D nu toch wel heel erg boos.
"Nou," kreeg stemvork A er uiteindelijk uit, lichtelijk giebelend "die dikke meneer op dat rare autootje..." "Ja? Wat is daarmee?" vroeg stemvork D ongeduldig. "Nou, die dikke meneer op dat rare autootje.. hi hi.. die draagt.. hi hi.. oorbeschermers! Dus die.. hi hi.. hoort niets! Ook niet als je hem iets vraagt!" en stemvork A barstte weer uit in een oorverdovend schaterlachen.
Stemvork D snapte er niets van. Hij snapte er werkelijk waar he-le-maal niets van. Was dit nu echt waar stemvork A zo ontzettend om moest lachen?
"Maar dat niet zozeer.." vervolgde stemvork A terwijl stemvork D nu toch wel weer nieuwsgierig maar ook nog steeds wel een beetje geïrriteerd naar hem luisterde "Er zit een optilmechaniekje op.. hi hi.. en die lijkt heel veel op..." stemvork A viel op de grond van het lachen en maakte daarbij de toon A. "Nou, op wie lijkt dat optilmechaniekje dan?" scandeerde stemvork D stampvoetend.
"Die lijkt op je moeder als ze boven op jou vader ligt te wippen!! Hahahahahahahahahaha!!!!" stemvork D snapte de grap plotseling en kon niet anders dan het eens zijn met stemvork A. Het optilmechaniekje van het rare autootje van de dikke meneer leek inderdáád op zijn moeder als die bovenop zijn vader lag! Stemvork D lag meteen samen met stemvork A in een deuk en ze lachten tot ze er bij neervielen. Ze hadden nog een leuke dag samen.

Semier

Omega? Oh Mijn God!

Het einde der tijden
De echo van het begin
Het langzaam uitdoven
Van vorm
Beweging
En begrenzing

"Het tandrad!"
Klikken klokken
"Het tandrad draait!"

Nieuw begin overbodig
De ouders van Mogelijkheid
Kregen meer kinderen:
Variatie, Herhaling en Niets

Slingers, toeters en bellen
Rinkelen, knetteren en schellen
"Wakker worden, wakker worden!"

We beginnen weer
We beginnen nog steeds
We zijn nog lang niet klaar

Meesterkok God
Kookt met pit
Een ander recept

Dezelfde vervelende bijsmaak
Precies volgens onze afspraak